Σχεδόν τρεις δεκαετίες τώρα, ολόκληρη η Κορινθία ζει με μια βόμβα ανυπολόγιστης ισχύος «στον κόρφο της». Πρόκειται για τα «Διυλιστήρια Κορίνθου ΑΕ», γνωστότερα ευρύτερα σαν διυλιστήρια της « Μότορ Οϊλ Ελλάς» του Ομίλου Βαρδινογιάννη και της « Saudi Aramco». Κι αυτό, γιατί η οικολογική καταστροφή που συντελείται στην ευρύτερη περιοχή από τη λειτουργία τους είναι τεράστια. Ελάχιστοι «αιθεροβάμονες» δεν καταθέτουν τα όπλα και συνεχίζουν να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, την ώρα που η πλειοψηφία των τοπικών φορέων θεωρεί «αναπόφευκτη» τη συνέχιση και επέκταση της εταιρίας, βοηθώντας με αυτόν τον τρόπο στη διεύρυνση της ασυδοσίας της. Το ίδιο και κάποιες ευρύτερα γνωστές «οικολογικές» οργανώσεις, που χαλάνε τον κόσμο για τη διάσωση της ...ροζ πεταλούδας ή του κορμοράνου του Περσικού Κόλπου, χωρίς ποτέ να τολμούν να θίξουν τους εκπροσώπους του κεφαλαίου, που ρυπαίνουν ανεξέλεγκτα.

Ο λαός της περιοχής, χωρίς την παραμικρή υπεύθυνη ενημέρωση για το κατ' εξακολούθηση έγκλημα που συντελείται, εξακολουθεί να κοιμάται ήσυχος, αγνοώντας πως έχει «κάτω από το μαξιλάρι» του μια «βόμβα» έτοιμη σε κάθε λεπτό να «εκραγεί».

Φθάνοντας στους Αγίους Θεοδώρους, προσπαθούμε με κάθε τρόπο να ξεχάσουμε, να υποβαθμίσουμε ή ακόμα και να παραβλέψουμε όλα τα περιστατικά, που κατά καιρούς συνέβησαν στην περιοχή και που προκάλεσαν ζημιές στο οικοσύστημά της, για να είμαστε αμερόληπτοι και ανεπηρέαστοι στις κρίσεις μας. Ρίχνουμε μια ματιά στο ιλουστρασιόν διαφημιστικό φυλλάδιο της εταιρίας, το οποίο μας πληροφορεί πως «η ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ είναι υπεύθυνη και ευαισθητοποιημένη σε θέματα που άπτονται της προστασίας του περιβάλλοντος και ασχολείται συστηματικά και οργανωμένα με την καθιέρωση μεθόδων και διαδικασιών, οι οποίες καταδεικνύονται ως απαραίτητες, έτσι ώστε να προστατευτεί στο μέγιστο βαθμό το περιβάλλον, στο οποίο όλοι ζούμε. Η λειτουργία του Διυλιστηρίου - συνεχίζει - είναι σύμφωνη με τον περιβαλλοντικό κανονισμό του ΥΠΕΧΩΔΕ και του υπουργείου Ανάπτυξης. Με σεβασμό προς τη φύση, το Διυλιστήριο διαθέτει και λειτουργεί συστήματα διαχείρισης αποβλήτων». Ομως, τα όμορφα λόγια, που δεν κοστίζουν τίποτα, σύντομα διαψεύδονται, όχι μόνο από τις κουβέντες μας με κατοίκους της περιοχής, αλλά κι από μια επιτόπια περιήγηση στην περιοχή, η οποία θυμίζει «κρανίου τόπο».

Αφορμή για να γίνει αυτό το ρεπορτάζ, στάθηκε η επιχειρούμενη επέκταση των εγκαταστάσεων της εταιρίας, με στόχο την αναβάθμισή της. Ωστόσο, μια, σίγουρα περιπετειώδης, «βόλτα» στις περιοχές όπου θα γίνει η επέκταση, δείχνει το μέγεθος του εγκλήματος που συντελείται στην περιοχή. Ενα έγκλημα, που κάνει ακόμα πιο ζοφερή, όχι μόνο την προοπτική επέκτασης της επιχείρησης, αλλά κι αυτήν ακόμα τη συνέχιση της λειτουργίας της. Δείχνει πως στο βωμό του κέρδους η ανθρώπινη ζωή και η υγεία των παιδιών θυσιάζονται χωρίς πολλή σκέψη.

Σχετικά με την επέκταση των διυλιστηρίων, πολλά ενδιαφέροντα και «αξιοπερίεργα», μας καταθέτει ο δημοτικός σύμβουλος Αγίων Θεοδώρων Νίκος Αναπολιτάκης. Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Αντί άλλης επιχειρηματολογίας, ο Ν. Αναπολιτάκης μας προτρέπει να επισκεφθούμε το Χώρο Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) της «Μότορ Οϊλ». Σύμφωνα με τη «μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων τύπου Α` για έργα και δραστηριότητες πρώτης κατηγορίας», που συντάχθηκε για λογαριασμό της «Μότορ Οϊλ», τα απόβλητα της εταιρίας είναι τα «στερεά από δεξαμενές μη μολυβδωμένες», οι «τοξικές λάσπες από καθαρισμούς μολυβδωμένης βενζίνης», τα «στερεά απόβλητα από ελαιοδιαχωριστές», τα «στερεά απόβλητα μονάδος αλκυλιώσεως», οι «χρησιμοποιούμενοι καταλύτες» και τα «υλικά σκραπ».

Η εταιρία, στο διαφημιστικό της φυλλάδιο, σημειώνει πως «το στερεό υπόλειμμα βιοαποικοδομείται σε ειδικούς χώρους (land farms)». Στη μελέτη αναφέρεται πως η λάσπη πρέπει να αποθηκεύεται «σε στεγανό υπόγειο τσιμεντένιο λάκκο στην περιοχή του Διυλιστηρίου και μέσα στα όρια ιδιοκτησίας. Η λάσπη μεταφέρεται στο χώρο αποθέσεώς της, αφού τοποθετηθεί σε ανθεκτικούς και στεγανούς πλαστικούς σάκους... Τα απορρίμματα συγκεντρώνονται με απορριμματοφόρο όχημα και μεταφέρονται στο ΧΥΤΑ Αγ. Θεοδώρων».

Περνάμε τους οικισμούς έξω από τους Αγ. Θεοδώρους και ανεβαίνουμε προς το βουνό, ψάχνοντας το ΧΥΤΑ. Περιμένουμε να δούμε εγκαταστάσεις επιστημονικής συλλογής των τοξικών αποβλήτων. Μάταια. Ο ΧΥΤΑ της «Μότορ Οϊλ» δεν είναι τίποτα άλλο από τη χωματερή των Αγ. Θεοδώρων! Εκεί, μαζί με τα σκουπίδια της περιοχής, εναποτίθενται και τα τοξικά απορρίμματα και στη συνέχεια καλύπτονται με μπάζα. Μια διαδικασία, που καθόλου δε συνάδει με τον «στεγανό υπόγειο τσιμεντένιο λάκκο», που περιγράφουν οι υπεύθυνοι. Στην έρευνά μας στο χώρο σταθήκαμε «τυχεροί», καθώς λίγο πρωτύτερα ένα όχημα των διυλιστηρίων έφερε «φρέσκο πράγμα». Εκτός των άλλων, διαπιστώνουμε πως οι σάκοι που μεταφέρουν τη λάσπη δεν είναι πλαστικοί και στεγανοί, αλλά απλοί σάκοι από λινάτσες που σχίζονται ευκολότατα! Κι όλα αυτά, η τοξική λάσπη και τα υπολείμματα χημικών ουσιών σε τενεκέδες και βαρέλια, βρίσκονται εκτεθειμένα στη χωματερή, περιμένοντας να σκεπαστούν από λίγο χώμα!

Ομως, υπάρχουν και χειρότερα. Η χωματερή βρίσκεται πάνω σε χείμαρρο, ο οποίος με μια βροχή λίγο μεγαλύτερη από τα συνηθισμένα μπορεί να παρασύρει τα τοξικά απόβλητα σε χωράφια και σε σπίτια, ακόμα και μέσα στους Αγίους Θεοδώρους! Το «κερασάκι» στην «τούρτα» της φρίκης είναι πως ακριβώς κάτω από τη χωματερή περνούν οι αγωγοί ύδρευσης της πόλης, οι οποίοι φέρνουν στην περιοχή «καθαρό νερό» από τα Γεράνια Ορη. Κανείς δεν ξέρει σε ποια έκταση έχει φτάσει η μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα, ακόμα και από τα «φυσιολογικά» απόβλητα, πόσο μάλλον από τα τοξικά, για τα οποία οι ειδικοί λένε πως χρειάζονται κάποιες εκατοντάδες χρόνια για να γίνουν ανενεργά! Επιστήμονες λένε πως αυτή η τοξική μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα μπορεί να ξεπεράσει κατά πολύ τα 20 χιλιόμετρα από την εστία μόλυνσης. Με άλλα λόγια, εκτός από τους κατοίκους των Αγ. Θεοδώρων που χρησιμοποιούν χωρίς κανείς να τους το λέει μολυσμένο νερό, είναι άγνωστο σε ποια έκταση έχει φτάσει η καταστροφή.

Κατηφορίζοντας, αντικρίσαμε μια τραγική εικόνα που δεν μπορεί να αποδοθεί ούτε με χιλιάδες λέξεις: Λίγες εκατοντάδες μέτρα παρακάτω από το «ΧΥΤΑ», οι κάτοικοι των οικισμών που θεωρούνται «αυθαίρετοι» και δεν έχουν δίκτυο ύδρευσης, έκαναν ουρά σε μια από τις δημόσιες βρύσες για να πάρουν στα σπίτια τους «καθαρό νεράκι». Γι' αυτό το έγκλημα δε μιλά κανείς. Ούτε η «Μότορ Οϊλ» και τα γλαφυρά της ιλουστρασιόν φυλλάδια, ούτε οι τοπικοί φορείς της περιοχής, ούτε οι λαλίστατες και μαχητικότατες οικολογικές οργανώσεις, οι οποίες προφανώς δεν έχουν χρόνο να τα βάλουν με τους Βαρδινογιάννηδες...

Συνεχίζουμε την περιπλάνησή μας προς τον άλλο ΧΥΤΑ, περνώντας μέσα από μια περιοχή κίτρινη από το θειάφι. Ομως, η παρουσία μας έχει σημάνει συναγερμό στους «σεκιουριτάδες» του Ομίλου, οι οποίοι περιφέρονται με ιδιωτικά περιπολικά, θεωρώντας όλη την περιοχή τσιφλίκι τους. Μας σταματούν και μας ρωτούν πού πηγαίνουμε, «προσφέρονται» να μας οδηγήσουν μακριά από την περιοχή κι όταν αρνιόμαστε, κάνουν έλεγχο των στοιχείων του αυτοκινήτου και μας «γίνονται κολλιτσίδα» σχεδόν μέχρι τον Ισθμό. Πρόκειται για μια ιδιωτική «αστυνομία» που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια ευθύνης της, κάνοντας εξακριβώσεις στοιχείων Ελλήνων πολιτών που περνούν από δημόσιο δρόμο, την ώρα που οι πραγματικοί αστυνομικοί είναι απασχολημένοι με τη φύλαξη του εξοχικού του πρωθυπουργού λίγα χιλιόμετρα παραπέρα. Αλήθεια, ο Κώστας, η Δάφνη Σημίτη και η οικογένειά τους, όταν παραθερίζουν στους Αγ. Θεοδώρους, κάνουν χρήση του νερού της περιοχής; Αν όχι, τι θα συμβούλευαν τους κατοίκους να κάνουν; Μήπως, σε στιλ Μαρίας Αντουανέτας, θα αναρωτιούνται «γιατί οι ιθαγενείς να χρησιμοποιούν το νερό του δικτύου; Χάθηκε το μεταλλικό νερό;».