Δύο είναι οι λέξεις που μπορούν να αποδώσουν τα κύρια χαρακτηριστικά της σχέσης της κυβερνητικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ με το περιβάλλον, όπως εκφράστηκε από το 1994 μέχρι τώρα: Υποκρισία και Καταστροφή. Υποκρισία που διανθίζεται με κούφια λόγια και ακατάσχετες εξαγγελίες περί δήθεν «αειφόρου» και «βιώσιμης» ανάπτυξης, που προσπαθεί να κρύψει τη σκληρή πραγματικότητα μιας αδυσώπητης αντιπεριβαλλοντικής καταστροφικής μανίας, όπως εκφράζεται από σωρεία νομοθετικών παρεμβάσεων και πρακτικών. Παρεμβάσεων και πρακτικών που θέτουν σε κίνδυνο όχι μόνο το περιβάλλον, αλλά φαλκιδεύουν ανεπανόρθωτα τη δημόσια υγεία, καθιστώντας μας όλους «εν δυνάμει καρκινοπαθείς ή καρδιοπαθείς»...

Η εξήγηση είναι εύκολη: Η εξυπηρέτηση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και των επιμέρους που συνδέονται με αυτά, που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της αντιλαϊκής της πολιτικής, περνά και πάνω από την καταστροφή του περιβάλλοντος.

Δε θα μπορούσε ασφαλώς να γίνει διαφορετικά, αφού η ουσία της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ εδράζεται στην πλήρη συμμόρφωση με τις επιταγές του μεγάλου κεφαλαίου, και των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, που στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας προωθούν την πλήρη απελευθέρωση της αγοράς και την ιδιωτικοποίηση των πάντων. Από αυτή βέβαια την πολιτική είναι αδύνατον να γλιτώσει και το περιβάλλον, το οποίο στις συνθήκες αυτές μεταβάλλεται σε εμπόρευμα και αντικείμενο ανεξέλεγκτης κερδοφορίας. Κάτω από αυτές τις κατευθύνσεις, οποιαδήποτε ανάπτυξη στηρίζεται στο ξεπούλημα του εθνικού πλούτου και της δημόσιας περιουσίας, στην ανάθεση της διαχείρισης των οικοσυστημάτων στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στην άγρια κατανάλωσή τους.

Μπορούμε να πούμε, λοιπόν, ότι με τον τρόπο αυτό εφαρμόζεται η «νέα τάξη πραγμάτων» και για το περιβάλλον τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Το θράσος μάλιστα των κυβερνώντων είναι τόσο μεγάλο, που συντάσσουν τέτοια νομοθεσία που να παρουσιάζει πλέον τη διαφθορά, τη διαπλοκή και τη ρεμούλα - εγγενή βέβαια συστατικά του καπιταλισμού - ως νόμιμες ενέργειες.

Μόνο τις νομοθετικές παρεμβάσεις των τριών - τεσσάρων τελευταίων ετών που αφορούν το περιβάλλον να κοιτάξει κανείς, εύκολα μπορεί να καταλάβει τα παραπάνω.

Κορυφαία στιγμή αποτελεί φυσικά η περιβαλλοντοκτόνα αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος, που έγινε από κοινού με το κόμμα της ΝΔ, αλλά και με τη συνενοχή του ΣΥΝ και άνοιξε διάπλατα τους ασκούς του Αιόλου για τη «νόμιμη» καταστροφή των δασών και δασικών εκτάσεων. Σύμφωνα με την αναθεώρηση, η έννοια του δάσους και της δασικής έκτασης δεν καθορίζεται από την επιστήμη, αλλά κατά το δοκούν από τον εκάστοτε υπουργό Γεωργίας με νόμο, επιτρέποντας ουσιαστικά τον ευρύ αποχαρακτηρισμό και τσιμεντοποίησή τους. Επίσης ο πολεοδομικός και χωροταξικός σχεδιασμός γίνεται με νόμο, ο οποίος δεν επιδέχεται ούτε καν τον παρεμπίπτοντα έλεγχο της Δικαιοσύνης και συγκεκριμένα του Συμβουλίου της Επικρατείας! Με την αναθεώρηση αυτή η προστασία του περιβάλλοντος δεν αποτελεί πια δημόσιο καθήκον της πολιτείας, αλλά τελεί υπό την ευθύνη των ιδιωτών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται...

Από κει και πέρα το παζλ της περιβαλλοντικής υποβάθμισης και καταστροφής συμπληρώνουν και προδιαγράφουν μια σειρά νόμοι, με σπουδαιότερους τους εξής:

• Ο νόμος 2971 που ψηφίστηκε το 2001 και επιτρέπει την τσιμεντοποίηση των αιγιαλών και των παραλιών της χώρας από περιώνυμα συμφέροντα που μπορούν πλέον να ασκήσουν πάνω τους μια σειρά από δραστηριότητες (τουριστικές, βιομηχανικές κλπ.), ενώ τους επιτρέπεται η αποκλειστική χρήση τους - όπως και στις βραχονησίδες - έναντι ενοικίου... Το νόμο αυτό ήρθαν να συμπληρώσουν μια σειρά άλλοι νόμοι με σπουδαιότερο τον 3105/2003, που επιτρέπει στην Εταιρεία Τουριστικά Ακίνητα να αίρει την προστασία μεγάλων τμημάτων του αιγιαλού και των παραλιών γύρω από τουριστικές μονάδες του ΕΟΤ και να τις παραχωρεί στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
• Ο εντελώς ψευδεπίγραφος νόμος 2965 «περί βιώσιμης ανάπτυξης στην Αττική», που ψηφίστηκε επίσης το 2001 και μετατρέπει ολόκληρο το Λεκανοπέδιο σε μια απέραντη βιομηχανική ζώνη. Με το νόμο αυτό η κυβέρνηση καταργεί το Διάταγμα 84/84 και δίνει τη δυνατότητα για μετεγκατάσταση βιομηχανιών από όλη την Ελλάδα στο πολύπαθο Λεκανοπέδιο, ενώ προσφέρει προκλητικά κίνητρα για τη γιγάντωση ρυπογόνων επιχειρήσεων που βρίσκονται ήδη σ' αυτό, όπως η ΠΕΤΡΟΛΑ, και νομιμοποιεί περίπου 4.000 αυθαίρετες βιομηχανικές εγκαταστάσεις.
• Οι νόμοι για την εκτέλεση των Ολυμπιακών Εργων (2730/99, 2833/2000, 2947/2001 κ.ά.) που ανατρέπουν το Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας και με βάση τους οποίους και στο όνομα του... αθάνατου ολυμπιακού πνεύματος αφανίζονται δασικές εκτάσεις και πολύτιμοι ελεύθεροι χώροι, μπαζώνονται θάλασσες και καταστρέφονται αρχαιολογικά μνημεία και ιστορικοί τόποι, όπως το Πεδίο του Μαραθώνα.
• Ο νόμος 3010/2002 που προβλέπει την ουσιαστική κατάργηση του Νόμου 1650/86 για το περιβάλλον όσον αφορά την προέγκριση χωροθέτησης για τις πιο ρυπογόνες εγκαταστάσεις, αίροντας και τους ελάχιστους περιορισμούς στην ασύδοτη περιβαλλοντοκτόνα δράση του μεγάλου κεφαλαίου στη χώρα μας. Ο ίδιος νόμος, παράλληλα, ανοίγει διάπλατα το παράθυρο για την οριοθέτηση των ρεμάτων από τους ίδιους τους πολίτες, χωρίς την εκπόνηση ολοκληρωμένης υδρολογικής, υδραυλικής και περιβαλλοντικής μελέτης, με αποτέλεσμα να διαιωνίζονται τα μπαζώματα και οι πλημμύρες. Επίσης με τον ίδιο νόμο θεσπίζονται αυξημένοι όροι δόμησης γύρω από τους σταθμούς του μετρό και δίνεται το «πράσινο φως» για την τσιμεντοποίηση των ελεύθερων χώρων που βρίσκονται στις περιοχές αυτές.
• Ο νόμος 3044/2002 περί μεταφοράς συντελεστή δόμησης που επιτρέπει να χτιστούν μέχρι και ουρανοξύστες από το μεγάλο κεφάλαιο σε περιοχές με τεράστιο ενδιαφέρον (εμπορικά κέντρα κ.λπ.), μετατρέποντας σε τερατουπόλεις δήμους όπως το Μαρούσι, το Χαλάνδρι, η Ν. Φιλαδέλφεια κ.ά. Με τον ίδιο νόμο και με διάφορες «φωτογραφικές» διατάξεις νομιμοποιεί συσσωρευμένες παρανομίες. Συγκεκριμένα, περιέχονται διατάξεις όπως η άρση της αναδάσωσης στην περιοχή της Ανθούσας, ο χαρακτηρισμός ως εγκεκριμένου ρυμοτομικού σχεδίου με χρήση «γενική κατοικία» του οικισμού της Ροδόπολης και η νομιμοποίηση του τεράστιου σκανδάλου της παράνομης αγοραπωλησίας δασικών εκτάσεων της περιοχής, η ενίσχυση της ιδιωτικής πολεοδόμησης με τον καθορισμό νέων περιοχών ως Ειδικά Ρυθμιζόμενης Πολεοδόμησης (ΠΕΡΠΟ), η άρση της προστασίας πρόσθετων τμημάτων του όρους Αιγάλεω κ.ά.
• Η έκδοση του Προεδρικού Διατάγματος για την περιοχή των Μεσογείων, όπου προδιαγράφεται το «φύτεμα» μιας νέας πόλης 850.000 κατοίκων γύρω από το αεροδρόμιο των Σπάτων και νομιμοποιούνται μια σειρά αυθαιρεσίες στην περιοχή.
• Ο νόμος 2742 του 2001 με τον οποίο παραχωρούνται δάση ή ακόμη και Εθνικοί Δρυμοί στο μεγάλο κεφάλαιο, προκειμένου να κατασκευάσει και να εκμεταλλευτεί με προνομιακούς όρους και κίνητρα διάφορα Αιολικά Πάρκα ανά την Ελλάδα.
• Ο νόμος 2939/2001 που εκχωρεί τη διαχείριση όλου του αντικειμένου της ανακύκλωσης στο μεγάλο κεφάλαιο.
• Οι διατάξεις για την τσιμεντοποίηση των στρατοπέδων που αντί να διατεθούν για την ανακούφιση των πόλεων, προσθέτουν τσιμέντο και νέες επιβαρυντικές χρήσεις στον ήδη επιβαρυμένο αστικό χώρο.
• Η τροπολογία στο νέο νόμο 3127/2003 για τη σύνταξη του Εθνικού Κτηματολογίου, με την οποία αίρεται το τεκμήριο υπέρ του Δημοσίου και χαρίζονται χιλιάδες δημόσιες δασικές εκτάσεις, που βρίσκονται εντός σχεδίων πόλης και έχουν τσιμεντοποιηθεί, στους καταπατητές.
• Ο νόμος 3139/2003 με τον οποίο ολοκληρώνεται το περιβαλλοντικό και οικονομικό σκάνδαλο της πώλησης σε ιδιώτες του Καζίνο της Πάρνηθας μαζί με δάσος 3.100 στρεμμάτων στον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού.

Και, βέβαια, η νομοθετική καταστροφική μανία της κυβέρνησης σε βάρος του περιβάλλοντος δεν πρόκειται να σταματήσει εδώ. Με άλλα επερχόμενα νομοθετήματα που ετοιμάζει η κυβέρνηση, μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση κατέχει ο νέος δασοκτόνος νόμος του υπουργείου Γεωργίας, προβλέπεται ένας ευρείας κλίμακας αποχαρακτηρισμός του 50% των δασών και δασικών εκτάσεων που θα παραδοθούν για τσιμεντοποίηση στο μεγάλο κεφάλαιο και τους καταπατητές...

Η περιβαλλοντοκτόνα πολιτική της κυβέρνησης, ωστόσο, φαίνεται και από τη νομοθεσία που δεν... καταδέχτηκε να καθιερώσει σε καθοριστικούς τομείς που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας. Ετσι όχι μόνο δεν τήρησε τα αυξημένα όρια επιβολής μέτρων για ορισμένους ρύπους (π.χ. όζον), με πρόσχημα τη νομοθεσία της ΕΕ, αλλά αρνείται επίμονα να καθιερώσει ποιοτικά όρια στους λεγόμενους μοντέρνους ρύπους, όπως τα αιωρούμενα σωματίδια και οι αρωματικοί υδρογονάνθρακες (βενζόλιο, τολουόλη), που σύμφωνα με πρόσφατες ανακοινώσεις επιστημόνων οι συγκεντρώσεις τους στην Αθήνα και άλλες πόλεις της χώρας υπερβαίνουν 10 και 20 φορές τα γενικώς παραδεκτά όρια. Αρνείται να καθιερώσει αυστηρή νομοθεσία για το εργασιακό περιβάλλον, με αποτέλεσμα να θρηνούμε κάθε χρόνο δεκάδες θύματα στους εργασιακούς χώρους. Αρνείται να πάρει νομοθετικές πρωτοβουλίες για τα μεταλλαγμένα, τις ορμόνες και τις διοξίνες, που φτάνουν καθημερινά στο πιάτο των καταναλωτών. Αρνείται να νομοθετήσει για την ασφαλή διαχείριση των νοσοκομειακών αποβλήτων. Αρνείται να εφαρμόσει φιλοπεριβαλλοντική νομοθεσία για τη διαχείριση των υδάτων, των τοξικών αποβλήτων, τις γραμμές μεταφοράς υψηλής τάσης κ.ά. Ακόμη, με παρελκυστική πολιτική και φραστικές διακηρύξεις, διευκολύνει κάτω από το τραπέζι τα συμφέροντα των μονοπωλίων, ακόμη και αν αυτά είναι αντίθετα (έστω και για μια μικρή χρονική περίοδο) με τις κατευθύνσεις της ΕΕ, όπως στα μεταλλαγμένα. Οταν ακόμη η ΕΕ τα απαγόρευε, η ελληνική κυβέρνηση άφηνε να διαχέονται στην ελληνική γεωργία, μετά από συνεχείς «επισκέψεις» του τότε πρέσβη των ΗΠΑ στα υπουργεία ΠΕΧΩΔΕ και Γεωργίας.

Πρόκειται συνολικά για μια πολιτική καταστροφικής λαίλαπας που το μαζικό κίνημα οφείλει να αντιπαλέψει.