Η πρόσφατη περιοδεία στη Νότια και την Κεντρική Αμερική της επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Χίλαρι Κλίντον είχε ανάλογη επιτυχία με την περιοδεία του Τζορτζ Ου. Μπους το 2005, που εξαναγκάστηκε να φύγει τρέχοντας σχεδόν. Μπορεί η Χίλαρι Κλίντον να μην εκδιώχθηκε, αν και θα της άρμοζε, εντούτοις ο στόχος του ταξιδιού της, που δεν ήταν άλλος από τον «περιορισμό της ζημιάς» των σχέσεων των ΗΠΑ με τις υπόλοιπες χώρες του ημισφαιρίου, δεν επιτεύχθηκε.

Απροκάλυπτα προσπάθησε να εκβιάσει τις θετικές αντιδράσεις και τη συναίνεση των χωρών της περιοχής: Τη στήριξη της Βραζιλίας, που είναι μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, για νέες κυρώσεις εναντίον του Ιράν, τη νομιμοποίηση της συνέχειας του πραξικοπήματος στην Ονδούρα, καλώντας για αναγνώριση της κυβέρνησης του Πορφίριο Λόμπο, που προέκυψε από τις «εκλογές» βίας και νοθείας. Επιτέθηκε στη Βενεζουέλα για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» που ...οι ΗΠΑ υπερασπίζονται. Η ατζέντα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι προφανής, αλλά είναι δύσκολο να βρει υποστηρικτές πλέον καθώς πολλές κυβερνήσεις της περιοχής ακολουθούν άλλο δρόμο. Ενώ κάποιες άλλες άλλους στόχους, όπως η Βραζιλία που επιδιώκει την παγίωσή της ως περιφερειακής υπερδύναμης. Πάντως, είναι σίγουρο ότι η προσπάθεια για ανάκτηση του «χαμένου εδάφους» θα συνεχιστεί.