Οσο μεγαλώνει η λαϊκή αντίδραση στα ταξικά υπέρ του κεφαλαίου μέτρα, όσο δυναμώνει το ριζοσπαστικό μέτωπο που με ταξικούς όρους αντιπαλεύει την κυρίαρχη πολιτική, όσο ξεφτίζει η κυβερνητική προπαγάνδα περί «δίκαιων» και «αναγκαίων» μέτρων, τόσο τα κάθε λογής επιτελεία της αστικής τάξης αναζητούν νέα τρομοκρατικά ψευτοδιλήμματα για να εγκλωβίσουν τις λαϊκές συνειδήσεις. Χαρακτηριστική είναι η αρθρογραφία στα αστικά φύλλα του περασμένου Σαββατοκύριακου, λίγες μόνο ώρες μετά τη μεγάλη απεργία στις 11 του Μάρτη και με δεδομένη την κλιμακούμενη μαζικότητα των απεργιακών συγκεντρώσεων, με διακριτή την ισχυροποίηση του ΠΑΜΕ και τη διεύρυνση της απήχησής του.

Οι γραφίδες των αστών ανησυχούν για τους «πολεμικούς τόνους» που υιοθετεί το ΚΚΕ. Διαβλέπουν κινδύνους για το αστικό πολιτικό σύστημα από την πολιτικοποίηση των εργατικών λαϊκών αγώνων, για την οποία παλεύει το ΚΚΕ και προσπαθούν να χρεώσουν στο Κόμμα ιδιοτελείς πολιτικές επιδιώξεις, παραποιώντας και συκοφαντώντας τις θέσεις του. Σκυλιάζουν για το γεγονός ότι η καπιταλιστική ευρωένωση απαξιώνεται ολοένα και περισσότερο στα μάτια χιλιάδων εργαζόμενων σαν μια διακρατική ένωση που καμιά σχέση δεν έχει με τα λαϊκά συμφέροντα και κινδυνολογούν για τις συνέπειες που θα έχει το ενδεχόμενο να αποδεσμευτεί η Ελλάδα από τη λυκοσυμμαχία. Γι' αυτό καταλογίζουν στο ΚΚΕ προσπάθεια «να εκμεταλλευτεί τη δυσαρέσκεια του κόσμου για να ανεβάσει τα ποσοστά του».

Πού καταλήγουν όλα τα παραπάνω; Στην ευθεία απειλή προς τους εργαζόμενους και το λαό πως αν ακολουθήσουν το δρόμο που τους δείχνει το ΚΚΕ, τότε η καταστροφή είναι δεδομένη και μάλιστα για όλους. Η Ελλάδα, λένε, δεν μπορεί να αγνοήσει τις αγορές και να πει όχι σε μέτρα λιτότητας. Και πως η έξοδος από το ευρώ είναι συνταγή καταστροφής. Οπως καταστροφικές είναι και οι απεργίες και οι άλλες εργατικές κινητοποιήσεις, τις οποίες ο αστικός Τύπος επιχειρεί να τσουβαλιάσει κάτω από τον βολικό, αλλά ξεφτισμένο τίτλο «υπεράσπιση συντεχνιακών προνομίων». Στην κατακλείδα του εκβιασμού, λένε πως η επιτυχία της κυβέρνησης θα είναι επιτυχία όλων, γιατί αν αποτύχει, θα οδηγηθούμε πολλά χρόνια πίσω.

Μιλάνε όλοι τους τη γλώσσα της πλουτοκρατίας. Γιατί μόνο αυτή θα βγει κερδισμένη αν πετύχει η κυβέρνηση και πιάσει τόπο ο εκβιασμός και η τρομοκρατία του λαού. Κομμάτι αυτής της πλουτοκρατίας είναι οι αγορές, το ευρώ και η ΕΕ, τα οποία οι αρθρογράφοι της αστικής τάξης λένε πως δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Οταν ευημερεί το κεφάλαιο και οι διακρατικές του ενώσεις, ο λαός είναι χαμένος. Οταν κερδίζει η πλουτοκρατία, πτωχεύει ο λαός. Αυτό κρίνεται και σήμερα. Ποιος θα πτωχεύσει, η πλουτοκρατία ή ο λαός. Και σ' αυτό το θεμελιώδες ερώτημα, ο καθένας απαντάει από τη σκοπιά των συμφερόντων που υπηρετεί. Το ΚΚΕ δε βάζει νερό στο κρασί του. Δε λέει μισόλογα στο λαό, βάζει ολοκληρωμένα στην καθημερινή πάλη την ανάγκη του άλλου δρόμου ανάπτυξης. Το γεγονός ότι η αναγκαιότητα του άλλου δρόμου ωριμάζει σε ολοένα και περισσότερες συνειδήσεις, είναι λόγος ικανός για να πολεμούν με ψευτοδιλήμματα και αυξανόμενη ένταση κάθε φιλολαϊκή διέξοδο από την καπιταλιστική κρίση.