Τα μονοπώλια είναι ο κοινός εχθρός. Ενας «μηχανισμός ακριβείας», που από την ίδια του τη φύση ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τη συνεχή μεγιστοποίηση του κέρδους μέσω της μεγιστοποίησης της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Αυτή η αλήθεια, ειδικά τώρα που το σύστημα διέρχεται τη φάση της οικονομικής κρίσης, ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια και του πιο δύσπιστου, σε όλο της το φρικιαστικό μεγαλείο. «Ζωντανεύει» με τα αντιδραστικά μέτρα που εξυπηρετούν τις συνολικότερες επιδιώξεις των μονοπωλίων. Κάθε στοιχειώδες ασφαλιστικό δικαίωμα πρέπει να αναιρεθεί. Θεμελιώδεις εργατικές κατακτήσεις, αποσπασμένες μία προς μία με αίμα πολύ, πρέπει να αφαιρεθούν. Κοινωνικά κεκτημένα και ελευθερίες, κερδισμένες με αγώνα, πρέπει να ποδοπατηθούν. Κάθε «κλειστή» αγορά πρέπει να «απελευθερωθεί». Αυτά είναι μερικά μόνο από τα «πρέπει» των μονοπωλίων, που μετατρέπονται αυθαίρετα από τους πολιτικούς υπηρέτες τους σε εθνικά, πατριωτικά, οικονομικά και αναπτυξιακά «πρέπει», που υποτίθεται ότι θα σώσουν τη χώρα από την κατάρρευση.

Είναι όμως καιρός, απέναντι σε αυτά τα «πρέπει» της πλουτοκρατίας, να ορθωθούν και να κατορθωθούν τα δίκαια «πρέπει» του λαού. Δε χωρά σ' αυτό καμία αμφιβολία και κανένας δισταγμός. Καμία καθυστέρηση, καμία αμφιταλάντευση. Ο αγώνας ενάντια στα μονοπώλια και στους πολιτικούς, συνδικαλιστικούς, κοινωνικούς υπηρέτες και συμμάχους τους, είναι η μόνη διέξοδος για τον εργάτη, τον αγρότη, τον αυτοαπασχολούμενο, το συνταξιούχο, το νέο και τη γυναίκα, που ασφυκτιούν κάτω από την καταπίεση του μεγάλου κεφαλαίου. Κι έτσι όπως το χτύπημα των μονοπωλίων είναι συνολικό, συντονισμένο, γενικευμένο, έτσι πρέπει να είναι και η απάντηση όλων μαζί των θυμάτων τους με αγώνα κοινό, συντονισμένο, αντιμονοπωλιακό. Τα μέτρα στήριξης των μονοπωλίων δεν αποτελούν διέξοδο για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Οι μισθοί δεν πρέπει να περικοπούν. Οι φόροι δεν πρέπει να αυξηθούν. Οι εργασιακές σχέσεις δεν πρέπει να χτυπηθούν. Τα ασφαλιστικά δικαιώματα δεν πρέπει να συρρικνωθούν. Η Παιδεία δεν πρέπει να γίνει υπόθεση λίγων εκλεκτών. Η Υγεία δεν πρέπει να γίνει εμπόρευμα. Οι δημοκρατικές ελευθερίες δεν πρέπει να περικοπούν. Αλλά κι αυτά δεν αρκούν. Δεν αρκεί η άμυνα, δεν είναι λύση η όποια μικρή αναβολή του αναπόφευκτου, που προκύπτει από τη φύση της καπιταλιστικής τυραννίας.

Είναι καιρός, τώρα στα δύσκολα, στις κρισιμότερες ώρες, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να κάνουν ένα βήμα μπροστά. Να αντικρούσουν το ιστορικό πισωγύρισμα για το οποίο παλεύουν τα μονοπώλια. Να επιβάλουν την επιλογή ενός καλύτερου κόσμου, σε βάρος των λίγων που απομυζούν τον πλούτο που παράγουν οι πολλοί. Αυτές οι ώρες δεν είναι σαν όλες τις άλλες ώρες. Η εργατική τάξη δυναμώνει τον αγώνα της με το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο, που αναδεικνύεται στη μόνη συνεπή και ικανή δύναμη αντίστασης. Οι φτωχομεσαίοι αγρότες ακουμπούν στη δράση και τις θέσεις της ΠΑΣΥ, κόντρα στην πολιτική ξεκληρίσματός τους. Οι αγωνιστικές δυνάμεις των αυτοαπασχολούμενων και μικρών επαγγελματιών, βιοτεχνών, εμπόρων δημιούργησαν την ΠΑΣΕΒΕ, την Πανελλαδική Αντιμονοπωλιακή Συσπείρωση ΕΒΕ. Αυτές οι δυνάμεις, με κοινό αγώνα, με ενιαία πάλη, ενωμένες σε ένα ισχυρό λαϊκό μέτωπο, συνιστούν τη δυνατότητα αντεπίθεσης για να επιβληθούν τα «πρέπει» του λαού, για μια λαϊκή οικονομία που θα την εγγυάται η λαϊκή εξουσία. Τα μονοπώλια είναι ο εχθρός τους και ο λαός η δύναμή τους.